news

Rutger Smith, die op korte termijn zijn rentree heeft gepland, was eergisteren in Hengelo aanwezig als toeschouwer. Hij nam reeds zeven maal deel aan de FBK maar moest de laatste twee edities aan zich voorbij laten gaan vanwege blessures. Zijn eigen mooiste FBK momenten dateren van 2002, toen hij voor het eerst over de 20m met kogel stootte, en 2007, toen Smith het kogelstoten won. Wij spraken met hem over de FBK en hoe hij er zelf voor staat.

De twijfel is verdwenen, de angst is uit zijn hoofd en zijn lijf. Rutger Smith is er nog lang niet, maar rekent op een top-8 klassering bij de EK in Barcelona. Makkelijk was het niet, anderhalf jaar rugpijn. ‘Natuurlijk speelde soms door mijn hoofd dat ik misschien zou moeten stoppen.’ Samen vullen ze de kruiwagen weer met disci die ze even tevoren hebben laten vliegen: Rutger Smith en Piet Meijdam, op een vrijwel verlaten Papendal. Terwijl hun collega’s en bondscoach Gert Damkat nog moeten terugkeren uit San Diego, zoekt Smith af en toe steun en advies van veteraan Meijdam, die als talentcoach ook op het nationaal sportcentrum achter is gebleven.

Vijftig, zestig worpen maakt de Groninger deze middag en binnen een uur is hij klaar. Af en toe glijdt een glimlach over zijn gezicht, als de discus het juiste spoor volgt. ‘Het begint weer te lopen’, roept hij vanuit de werpkooi. ‘Ik zit op 90 procent’, zal hij er later aan toevoegen. ‘Dat lijkt misschien heel wat, maar het betekent wel dat ik nog een meter of zes, zeven onder mijn niveau zit.’

Realisme
Dat realisme deed hem besluiten om niet af te reizen naar de VS, waar zijn collega Eric Cadée zich al kwalificeerde voor de EK. ’Aan wedstrijden was ik nog niet toe. Ik ben van plan bij de FBK Games te beginnen’, zegt hij. ‘Daar is ook internationale concurrentie. Dan weet ik meteen waar ik sta.’

Smith moet van ver komen. Na de Spelen van Peking raakte hij geblesseerd en het bleef lang onduidelijk wat het euvel – rugklachten – zou kunnen verhelpen. ‘Eind december 2008 liet mijn sportarts Peter Vergouwen een MRI-scan maken. In februari volgde een cortisonen-injectie. Dat hielp niet. Ik ben naar Duitsland geweest voor een röntgenbehandeling. Na zes weken zou de pijn weg zijn. Niet dus. In de zomer van 2009 heb ik drie maanden vrijwel niets gedaan, maar ook rust had geen effect.’

Wanhoop
Op dat moment, zo erkent hij, sloeg de wanhoop toe. ‘Ik heb altijd het vertrouwen gehouden dat ik op mijn oude niveau kan komen, als ik weer kan gaan trainen. Maar ik was wel bang dat de artsen op een gegeven moment zouden zeggen dat het herstel niet meer mogelijk was.´

Die boodschap kwam niet. Smith vond uiteindelijk, in overleg met Vergouwen, een arts in Tilburg die de juiste diagnose stelde: de facetgewrichten in de rug knellen de zenuwen af en dat is de oorzaak van de pijn. Een tweede specialist, in het nabije Arnhem nota bene, voerde tussen Kerst en Oud en Nieuw de behandeling uit: het wegbranden van die zenuwen.

‘Natuurlijk is pijn een signaal dat er iets niet goed is en dat signaal krijg ik nu niet meer. Maar de oorzaak is duidelijk: die wervels worden zwaar belast door de krachttraining. Lars Riedel en nu ook Gert Kanter hebben ook klachten. Maar mij is verzekerd dat ik niets kapot maak en niet bang hoef te zijn.’

Wel moest hij, zoals hij in februari al bekendmaakte, de kogel voorlopig laten liggen. Die belasting is wél bedreigend voor het verdere herstel. ‘Maar ik zeg niet dat het voorgoed is. Ik stoot nog twee keer per week uit stand om het gevoel niet helemaal te verliezen.’

Geheugen
‘Spieren hebben een geheugen’, daarop baseert Smith zijn optimisme. Eind 2009 was hij bij de krachttraining teruggevallen naar 70, 75 procent van zijn kunnen. ‘Alleen mijn benen heb ik een beetje bij kunnen houden. Maar bankdrukken, kniebuigen, het was allemaal veel minder. En toen ik in januari weer kon trainen, kreeg ik de ene blessure na de andere, omdat mijn lichaam weer moest wennen. Kuit, heup, schouder, elleboog: alles heb ik gehad. Maar de laatste vier weken gaat het echt goed.’

Voor wonderen schiet de tijd voorbereidingstijd tekort. Maar Barcelona gaat hij halen, dat weet hij zeker. ‘Daar wil ik in de kwalificatie 63 meter gooien en in de finale nog een of twee meter meer. Dat zal waarschijnlijk top-8 betekenen, in een veld dat niet veel zal afwijken van dat in Peking, waar er ook vrijwel louter Europeanen in de finale stonden. Dan ben ik tevreden en maakt het me niets uit wat anderen daarvan denken. Ik weet wat ik wel en niet kan en laat me niet gek maken. Bij mijn sponsors heb ik in de voorgaande jaren gelukkig voldoende krediet opgebouwd.’

Gaat het hem om het behoud van de A-status?
‘Absoluut niet. Ik woon op Papendal en heb het hier uitstekend naar mijn zin, al was het wel eens saai in de maanden dat ik weinig tot niets kon doen. Maar ik train niet voor die faciliteiten.’

Gretigheid
Ruim anderhalf jaar sukkelen. Hoe heeft de bijna 29-jarige werper, die in 2005 zilver won bij de WK van Helsinki op kogel en in 2007 brons bij de WK in Osaka op discus, dat volgehouden?
‘Door mijn gretigheid. Ik ben nog niet klaar met atletiek.’

Afgelopen donderdag 25 maart was Rutger te gast bij het programma 'Sport om Toavel' op TV Noord. Hierin spreekt Rutger over de afgelopen blessureperiode en de toekomstige plannen.

Klik hier om de video te openen, het interview met Rutger begint op 14.10 min.

Rutger Smith stopt voorlopig met kogelstoten. Een slepende rugblessure noopt de Groningse atleet zich louter nog te richten op het discuswerpen, zijn andere specialiteit.

"Met de discus is de kracht op de rug minder", verduidelijkt de 28-jarige Smith zijn keuze.

De prestaties van Smith op de Olympische Spelen van Peking in 2008 vielen erg tegen. Zijn zevende plaats met de discus en negende plaats met de kogel strookten niet met de verwachtingen.

Na het olympisch toernooi kwam Smith nauwelijks meer in actie. Een rugblessure houdt hem nu al anderhalf jaar aan de kant. Voor de NK indoor van komend weekeinde heeft hij inmiddels, wegens een trainingsachterstand, ook al afgezegd.

Lange loopbaan
Smith is al sinds 1999 actief op het hoogste niveau en grossiert sindsdien in Nederlandse titels bij zowel het kogelstoten als het discuserpen. Met de kogel is hij bovendien houder van het Nederlands record, dat hij in 2006 op 21,62 meter bracht.

Zijn persoonlijk record bij het discuswerpen is 67,63 meter en dat is een halve meter minder dan het nationale record dat al sinds 1991 met 68,12 meter in handen is van Erik de Bruin.

Smith won in 2005 met de kogel zilver op de WK in Helsinki. In 2007 voegde hij daar in Osaka een bronzen plak bij het discuswerpen aan toe. Daarmee werd hij de eerste Nederlandse atleet met meer dan één WK-medaille in zijn prijzenkast en daarnaast de eerste atleet ter wereld, die zowel bij het discuswerpen als het kogelstoten een WK-medaille had weten te veroveren.

Hoe ziet een interview eruit als je zelf de vragen mag bepalen. Op verzoek van Trouw hielden vier sporters een vraaggesprek met zichzelf. Rutger Smith (28) combineert als enige op topniveau kogelstoten en discuswerpen. Na een blessurejaar werkt hij verder aan zijn droom: twee Olympische titels.

Hoe zie ik mijn toekomst op de werpnummers nu ik er een jaar uit ben geweest?

Het ziet er weer positief uit. Toen ik vorig jaar met de wintertraining begon, kreeg ik last van mijn rug. Naarmate ik beter in vorm kwam en intensiever ging werpen, kwam er meer kracht op mijn rug. Met de pijn die dat gaf was niet te werken. Ik heb een stressfractuur, maar die blijkt de pijn niet te veroorzaken. Ik heb allerlei behandelingen en onderzoeken laten doen die niet afdoende bleken. Als ik bij de uitworp helemaal gedraaid stond, was de pijn te groot. Ik had altijd al het gevoel dat de pijn ergens anders vandaan kwam. Vorige week ontdekte een specialist dat er zenuwen tussen wervels klem zaten. Die zijn een beetje wegge- brand, zoals veel bij oudere mensen wordt gedaan.

Ik ben vrijwel pijnvrij, mag alles doen en ga rustig opbouwen. Als mijn trainingskamp in Zuid-Afrika goed gaat, wie weet stoot ik dan tijdens de NK indoor weer een kogel. Maar die rugproblemen krijg ik niet voor niets. Ik word een dagje ouder, het wordt tijd om slimmer te gaan trainen. Sinds drie weken gooi ik met discus volle bak. Technisch ziet het er goed uit, alsof er niets is veranderd. Misschien is het wel beter dan in het Olympisch jaar. Ik zie de afgelopen periode nu als een lange rustpauze waarin ik alle pijntjes heb laten herstellen. En het heeft me enorm gretig gemaakt.”

Welke sporters bewonder ik binnen of buiten mijn sport, en waarom?

Ik ben gefascineerd door mensen die totaal domineren. Michael Jordan wás basketbal, hij besliste wedstrijden wanneer hij wilde. Sinds hij is gestopt, gaat de Amerikaanse competitie bergafwaarts. Wat ik bij Jordan had, heb ik ook bij Lance Armstrong. Zeven keer de Tour de France winnen in dit tijdperk van specialisatie. Dan zijn er nog mensen die zeggen dat hij niet de grootste wielrenner ooit is.Respectloos. Machtig dat hij is teruggekomen. Aankomend jaar is hij 39, ik denk echt dat hij weer wint.

Roger Federer, Michael Schumacher. Die laatste had bij snelheden van 300 kilometer per uur een hartslag van 80. Hij moet toen intens gelukkig achter het stuur hebben gezeten. Usain Bolt is momenteel de enige grootheid uit mijn sport. Veel mensen vinden het niet leuk, hij wint toch. Maar het is de manier waarop hij dat doet. Wedstrijden die op het laatste moment worden beslist vind ik ook fantastisch. In 1988 domineerde Ulf Timmermann de Olympische finale kogelstoten. In de laatste ronde ging Randy Barnes over hem heen, terwijl Timmermann dacht te hebben gewonnen. Hij moest zijn pols- en kniezwachtels opnieuw aanbrengen. Op het moment van uitstoten stond hij al in triomf met de hand in de lucht: dat is hem. Als ik die beelden zie, ga ik weer helemaal uit mijn plaat.”

Wat drijft mij?

Er zijn nog onvervulde doelen. Ik ben trots op wat ik heb gehaald, maar ik wil meer. Het afgelopen jaar heb ik zitten bedenken wat ik het meeste miste. Dat zijn de momenten dat je in vorm bent en alles automatisch gaat. Dat je het stadion inloopt met het gevoel dat mensen naar je kijken en jij op het juiste moment op zijn best presteert.”Totale dominantie streef ik ook na. Mensen vinden dat misschien saai, maar daar koop ik niks voor. Ik zou graag willen domineren in zowel kogel als discus. Ik wil nog steeds twee keer goud winnen op Olympische Spelen, dat zou ook totale dominantie zijn. Er is niemand die beide onderdelen op het hoogste niveau combineert. Twee medailles is uniek. In Neder- land zal dat niet zoveel teweeg brengen, omdat we hier geen atletiekcultuur hebben. De Amerikanen waren lyrisch toen ik tijdens de WK in Osaka vierde werd met kogel en derde met discus. In had eerder met kogel al een WK-medaille gewonnen. Daarmee laat ik zien dat het in een tijd van specialisatie nog kan. Nu moet alles een keer samenvallen tijdens één toernooi.

Wat is de moeilijkheid van die combinatie?

Bij kogel moet je gretig en agressief zijn, met discus ontspannen. Maar het moeilijkste van de combinatie zit hem voor mij in de ring. De discusring is 2.50 meter doorsnee, de kogelring 213.5 centimeter. Met mijn lengte van 1.97 meter en mijn lange benen is de kogelring voor mij eigenlijk te klein.

Hoe weet ik wanneer ik in vorm ben en hoe raak ik in vorm?

Jaarlijks kan ik twee periodes van twee tot maximaal drie weken in topvorm zijn. Dan hoef ik niet na te denken, alles wat ik loslaat gaat automatisch ver. Dat geeft een geweldig gevoel van macht en je hebt rust omdat je weet dat het goed komt. Naar dat gevoel snak ik weer.

In de opbouw van het seizoen train je lang en hard en ben je elke dag vermoeid. Dan ga je minder doen. Het aantal trainingsworpen neemt af, het aantal series en herhalingen in krachttraining gaat omlaag. Maar de kwaliteit gaat omhoog. De gewichten worden zwaarder, de kwaliteit van de worpen is nagenoeg gelijk aan die in de wedstrijd. Daarbij is rust heel belangrijk, die wordt vaak onderschat. Met voldoende rust kom je vanzelf in vorm.

Wat zijn binnen mijn trainingen scherpe persoonlijke records?

Werpers zijn explosief en daarom goed in springen. Ooit ben ik in Amerika vanaf een afstand van 2.10 meter uit stand op een box van 1.10 meter hoog gesprongen. Dat is een van mijn indrukwekkendste trainingsrecords. Een ander is 3.52 meter verspringen uit stand. Dat was aan het begin van de vorige eeuw goed voor Olympisch goud.

Tijdens trainingen stoot en werp ik minder ver dan in wedstrijden, dertig tot vijftig centimeter met kogel en een meter of twee met discus. Vorig voorjaar stootte ik onverwacht 21.58 in training. Op grond daarvan verwacht ik over de 22 meter te gaan stoten. Maar ik was begonnen met het tapen van mijn pols, waardoor ik meer kracht kan zetten. Daardoor is er een fout in mijn techniek geslopen die dodelijk was.

Wat gebeurt er in de callroom?

Daar worden wedstrijden beslist. Je ziet wie wel of niet kan winnen. Ik niet alleen, dat ziet iedereen van elkaar. Dat heeft te maken met uitstraling en zelfvertrouwen. Soms wordt er aan psychologische oorlogsvoering gedaan, dat maakt het leuk. Misschien is bij mij meer sprake van pokeren. Alle werpers gaan instoten voordat ze naar de callroom gaan. Vooral de Amerikanen gaan dan volle bak om al een tik uit te delen. Ik doe er niet aan mee. Iedereen komt op zijn werpschoenen de callroom in, ik doe ze daar pas aan. Dat is mijn overwinningsgevoel. Als ze naar de reden vragen, zeg ik dat ik mijn krachten voor de wedstrijd bewaar.

Hoe kan atletiek voor het publiek aantrekkelijker worden gemaakt?

Je moet atletiek naar de mensen toebrengen. De race dit jaar met Usain Bolt in een winkelstraat in Birmingham is een goede opzet. Een dag voor de Golden League wordt in het centrum van Stockholm een wedstrijd kogelstoten gehouden. Het publiek staat dan dicht rond de werpzone. Ik heb ooit zoiets in Stadskanaal gedaan. Prachtig.

Organiseer wedstrijden op een plein in de grote stad. Leg een atletiekbaan neer, stort een paar kubieke meter zand met een kogelring. Laat het publiek tegen elkaar lopen of stoten en de besten met ons wereldtoppers meedoen. Dan zien ze echt hoe groot het verschil is, hoe ingewikkeld kogelstoten is. Vooral bij technische nummers krijgt het publiek in een stadion geen binding met de atleten. Je ziet ook niet wat ze tussen hun worpen door doen. De focus, het oppeppen. Mensen hebben geen idee van het gewicht van een kogel, of hoe ver een vertesprong daadwerkelijk is. Op Papendal staat de 8.90 metersprong van Bob Beamon op een muur afgebeeld. Je hoort de reacties van ongeoof van mensen die er langs lopen.

De wintertrainingen zijn weer begonnen, een tijd van afzien en spierpijn. Alhoewel ik op sommige gebieden nog steeds aangepast train kan ik in deze periode wel helemaal tot het gaatje gaan. Dat voelt erg goed en lekker. En uiteraard niet onbelangrijk, omdat ik zodoende mijn basisconditie en krachtniveau kan behouden.

Met mijn rug gaat het steeds beter. Natuurlijk gaat het voor mijzelf te langzaam, maar ik heb nog iets langer geduld nodig. In deze periode de limiet opzoeken met mijn rug is vragen om moeilijkheden. Daarom ben ik nog niet voluit aan het werpen. De imitaties die ik maak ter vervanging voelen als vanouds aan. Na al die jaren zit mijn techniek er zo ingesleten dat het een automatisme is geworden voor mijn lichaam. Daar ben ik uiteraard erg blij mee want dat is een teken dat het met het gevoel wel goed zit.

In de komende periode heb ik erg veel zin. Ik kijk uit naar de dag dat ik weer helemaal fit ben. Zodat ik zonder belemmering de voorbereiding in kan gaan voor de EK in Barcelona. Want één ding is zeker, daar wil en zal ik weer staan.

Groet,

Rutger

Rutger Smith won tijdens het WK van 2007 in Osaka nog brons bij het discuswerpen. Afgelopen zomer moest Smith echter verstek laten gaan in Berlijn. De atleet heeft nog steeds last van zijn rugblessure en is inmiddels meer dan een jaar niet meer in actie gekomen. Het herstel gaat gestaag de goede kant op en Smith hoopt binnenkort zijn wintertraining op te kunnen pakken. We bezochten hem gisteren op Papendal. Deel 1 van een uitgebreid interview: Hoe gaat het momenteel met Rutger Smith?

Rutger Smith is de enige atleet die op een WK zowel met kogel als met discus een medaille wist te behalen. Smith kan zich nog steeds veel van zijn prestaties herinneren, zeker de worpen en stoten tijdens de grote toernooien. Wanneer we hem vragen naar zijn mooiste momenten tot nu toe in zijn carrière komen we al snel terug bij bovengenoemde medailles. Rutger Smith vertelt in detail over deze toernooien.

Rutger Smith droomt van een titel op een groot mondiaal toernooi. Wil hij die titel winnen zal hij onder andere moeten winnen van de Duitser Robert Harting. Smith onderhoudt geen warme banden met de nieuwe wereldkampioen discuswerpen. Harting is geen vriend van hem. ‘Robert Harting en ik hebben geen goede verstandhouding. Ik had liever een van de anderen zien winnen.’ Toch heeft hij groot respect voor de prestatie van de Duitser. ‘Over de 69 meter gooien in een vol stadion is een grote klasse. Ik weet niet of ik dat kan. Ik weet wel dat ik goed kan gooien zonder wind.’

Met zijn machtige schouders en sterke dijen oogt hij nog altijd imposant, maar Rutger Smith heeft zijn spieren aan banden gelegd. De 28-jarige topatleet mag de kogel niet meer uit alle macht van zich af stoten. Hij moet zich beperken tot imitatiestoten, waarbij de kogel de hand niet verlaat. Of, als hij zich echt niet kan beheersen, slechts een meter of twaalf verderop landt. Zijn Nederlandse record staat op 21.62.

Twee rugwervels zitten de Groningse kolos dwars. De WK atletiek in Berlijn heeft hij moeten afzeggen. Bij de voorgaande edities won hij zilver op kogel (2005) en brons op discus (2007). Sinds de Olympische Spelen van Peking heeft hij geen wedstrijd geworpen, kogel noch discus.

Wat is precies het probleem?
‘Ik heb last van mijn rug. Uit een MRI-scan blijkt dat er vocht in de twee rugwervels zit. Als ik tijdens het werpen helemaal gedraaid sta in de powerpositie, zoals wij dat noemen, veroorzaakt dat een stekende pijn.
Het is een vorm van overbelasting. Het is niet in een keer gekomen, maar het resultaat van jaren hard trainen. Het begon toen ik de training weer oppakte na de Olympische Spelen. Als ik een slechte stoot had, voelde ik plotseling een steek. Op oudere MRI-scans was die vochtplek ook wel te zien, maar toen was het nooit een probleem. Ik heb nooit eerder rugklachten gehad.’

Hoe vul je nu je dagen?
‘Ik train nog steeds op Papendal. Ik train bijna net zo veel als in andere jaren, alleen op sommige momenten iets rustiger. Het enige wat ik niet kan doen, is het belangrijkste: hard werpen. Maar ik kan gewoon draaibewegingen maken en imitaties doen zonder pijn. De krachttraining kan ik ook goed bijhouden. Als ik mijn rug gestrekt hou, is er niks aan de hand. Ik heb alleen pijn als ik de draaibewegingmaak en veel kracht zet. In het dagelijkse leven heb ik ook nergens last van. Het is wel een beetje frustrerend dat ik alleen last
heb met werpen, maar het is ook logisch.’

Wanneer denk je weer aan wedstrijden te kunnen meedoen?
‘Er zit vocht in het bot, in de wervels. Dat heeft gewoon tijd nodig. Daarom heb ik ook besloten dit seizoen te laten schieten. Als ik nu mijn programma volg en de rug goed laat behandelen, dan moet het vanzelf overgaan. Ik kan alles bijhouden: op volle snelheid draaien, waardoor ik het gevoel van de beweging behoud.
Ik kan ook mijn krachtwaarden op peil houden doordat ik gewoon door kan trainen. Werpen is het enige wat even niet kan. Als ik het nu gewoon goed aanpak, dan schaadt het de rest van mijn carrière niet.’

Er zijn dit jaar weer veel topatleten geblesseerd: zevenkampster Jolanda Keizer, 800-meterspecialist Robert Lathouwers en hordenloper Marcel van der Westen. Wat is dat toch?
‘Dat heeft met de aard van de sport te maken. Het is explosief en dus belastend voor je lichaam. Maar
dit is ook een post-olympisch seizoen. Je leeft in een cyclus van vier jaar. Op weg naar de Spelen ben je
altijd zo gefocust. Als die voorbij zijn valt er iets van je af. Als er dan een moment van rust komt, hoe
gek dat misschien ook klinkt, steken blessures de kop op. Het is het resultaat van jarenlang afzien. Niet alleen bij mij, maar ook bij andere topatleten.’

Je hebt tien jaar achtereen aan topsport gedaan zonder een zomer te hoeven overslaan vanwege een blessure. Hoe is het om thuis te zitten?
‘Rustig. Ik baalde eerst wel, maar ik heb me er bij neergelegd. Als ik het nu slim aanpak, is er de rest van
mijn carrière niets aan de hand. Dus wie ben ik dan om moeilijk te doen? Het is nu wel even relaxed. Ik
heb wat tijd voor andere dingen. Maar als ik dan een wedstrijd op televisie zie, vind ik het toch jammer
dat ik er niet bij ben. Dat is goed om te merken. Ik ben gretig. Voor hetzelfde geld denk je: dit leven bevalt
me ook wel. Dan heb je geen motivatie meer. Maar ik heb gemerkt dat ik nog heel gemotiveerd ben. Het WK zal ik volgende maand ook zeker bekijken. Het zal wel even pijn doen als kogel en discus aan de beurt zijn. Maar ik hou van de sport.’

Tekst: Mark van Driel
Bron: Volkskrant

Rutger Smith ontbreekt in augustus op de wereldkampioenschappen atletiek in Berlijn. De kogelstoter en discuswerper kampt al geruime tijd met rugproblemen en heeft besloten dit seizoen niet meer in actie te komen.

“Ik heb de beslissing al geruime tijd geleden genomen. Er zit vocht bij de wervels onder in de rug, precies op het draaipunt voor een kogelstoter en discuswerper. Je hoopt altijd, maar ik kom dit seizoen niet meer in actie”, zei de noorderling maandag bij de FBK Games in Hengelo.

Smith was de laatste jaren een trouwe klant in de Nederlandse ploegen voor grote titeltoernooien. Op de WK in 2005 veroverde hij zilver met de kogel, op de WK in Osaka (2007) brons met de discus.

“Het is niet ernstig, het is geen hernia. Het is ook geen enorm groot probleem. Het komt voort uit overbelasting. Zonder pijn gooi ik de discus naar 55 meter en de kogel naar 18,5 meter. Maar dat op een easy manier. Ik kan ook gewoon krachttraining doen, maar worpen op een wedstrijdmanier zijn onmogelijk. Ontzettend balen”, zei de 27-jarige atleet, die eerder dit jaar door dezelfde problemen ook de Europese indoorkampioenschappen in Turijn miste. (Bron: ANP)

Rutger Smith omringt zich met internationale toppers. Hij verblijft samen met trainingsmaatje Erik Cadée en Monique Jansen onder leiding van bondscoach Gert Damkat in San Diego om daar samen te werken met olympisch kampioen Gert Kanter. De werpers zijn daar niet alleen voor een trainingsstage maar ook om mee te doen met een aantal werpwedstrijden in de USA.

Rutger zal zich overigens met name concentreren op trainen. Dit vanwege een achterstand in de opbouw door de rugblessure die hem belette mee te doen aan de EK Indoor.

Rutger Smith was afgelopen zondag aanwezig in Apeldoorn tijdens het NK indoor. Door een rugblessure kon hij zijn Nederlandse indoortitel dit jaar niet verdedigen. Die titel ging naar Erik Cadee. In zijn laatste stoot kwam hij tot een afstand van 18,99 meter, een verbetering van zijn persoonlijk record met maar liefst anderhalve meter. We spraken met Rutger in de catacomben van Omnisport.

Donderdag 5 februari heb ik in het ziekenhuis “Gelderse Vallei” een cortisone-injectië in mijn rug laten zetten. Dit heb ik laten doen omdat ik een aantal weken met rugklachten kampte. In het begin had ik de klachten onder controle en kon gewoon pijnvrij trainen. Maar naar mate ik fitter werd werden de klachten ook groter. De krachten op mijn rug werden groter, omdat ik steeds verder begon te werpen. Na het zetten van de prik voelde ik gelijk al een verlichting van de pijn. Nu een week later voelt mijn rug weer helemaal goed aan. Wel moet ik de komende twee weken het rustig aan doen. Maar het gevoel is goed!

Ik vind het jammer dat ik mijn Nederlandse titel niet kan verdedigen en de EK indoor moet missen. Maar het belangrijkste is dat mijn rug weer beter wordt. Zodat ik in Berlijn tijdens het WK outdoor weer mooie dingen kan laten zien.

Groet,

Rutger

Rutger moet noodgedwongen de Nederlandse en Europese indoorkampioenschappen laten schieten. De kogelstoter heeft in januari tijdens een trainingskamp in Zuid-Afrika last gekregen van zijn onderrug, waardoor hij besloten heeft beide evenementen uit zijn agenda te schrappen.

Smith was al voorgeselecteerd voor de EK indoor, begin maart in Turijn, en hoefde daarvoor slechts vormbehoud te tonen. Dat wilde hij doen op de NK, half februari in Apeldoorn.

Smith domineert al jarenlang de Nederlandse kampioenschappen met de kogel (binnen en buiten) en discus (buiten). Vorig jaar bracht hij in Gent, waar de laatste jaren de NK indoor plaatsvonden, het nationale indoorrecord met de kogel op 20,89 meter. Dat was goed voor zijn negende nationale indoortitel. Bij de WK indoor vorig jaar in Valencia eindigde Smith als vijfde. „Rutger traint wel, maar het werpen gaat hem momenteel moeilijk af. In overleg met arts Peter Vergouwen laten we een specialist naar de rug kijken”, aldus trainer Gert Damkat. (Telegraaf)