news

Toen de Nederlandse werpselectie begin december twee weekjes op Tenerife zich terugtrok voor een zonnige trainingsstage, voelde Rutger Smith zich zo sterk, dat hij het aandurfde om 200 kilo te gaan drukken. ‘Life time best!!! 200K! Never did this before!’ is op zijn Facebookpagina te lezen onder het filmpje dat hij van deze opmerkelijke prestatie liet maken. Het opladen, maar meer nog de hilarische ontlading geven een mooi beeld van, wat Smith zelf noemt, ‘deze mijlpaal’. Maar misschien markeert het ook het keerpunt van een comebackjaar naar een jaar waar ‘het in moet gaan gebeuren’.

Het jaar 2011 was voor Rutger Smith niet erg succesvol. Na twee zware jaren waarin hij geblesseerd was, had hij graag goed gepresteerd op het WK in Deagu. ‘Ik was wel in vorm, maar mijn belastbaarheid was nog niet erg groot. Ik had voortdurend last van pijntjes, tot aan het WK,’ legt hij uit. ‘Mijn lichaam moest nog wennen aan de zware arbeid. In Deagu was het plots erg warm. Op het middenterrein was wel een afdakje geplaatst, maar dat was doorzichtig. Het was net een broeikas. En toen ik moest werpen, waren net series 400 meter horden begonnen.’ Smith vertelt dat hij daarom nergens een streepje schaduw kon vinden en grote kerels als hij hebben nu eenmaal toch al meer last van de warmte. Juist daarom moest het komen van de eerste worp. ‘Die mislukte. Natuurlijk probeerde ik het te doen in de andere worpen, maar ik voelde mijn kracht wegvloeien door de hitte.’ Dat hij in die periode toch in vorm was liet hij een week later zien, toen hij in Weert met de discus zijn persoonlijk record uit 2007 aanscherpte met 15 cm naar 67,77 meter.

Basis

Vanaf oktober werken de werpers weer aan hun basis en op Tenerife liet Smith zien dat het daarmee wel goed zit. ‘Dat ik nu met bankdrukken 200 kilo aankan, zegt op zich niet zoveel. Die kogel blijft toch maar zeven en een kwart kilo. Het gaat vooral om de snelheid waarmee ik kan drukken. Dus als ik door 200 kilo te drukken, de 180, 150 of 100 kilo sneller kan uitvoeren, heb ik mijn doel bereikt.’ De stage deed hem goed, hij voelt zich sterker dan ooit.

Drie toernooien

Het komende jaar wordt een cruciaal jaar met drie grote toernooien. Hij gaat voor de dubbel: dus zowel kogelstoten als discuswerpen. ‘Moet kunnen. Begin maart wil ik deelnemen aan de WK Indoor in Istanbul. Dan volgt eind juni de EK Atletiek in Helsinki. Op dat toernooi wil ik wedstrijdritme opdoen voor de Olympische Spelen,’ verklaart Smith zijn deelname. Maar ook voor het EK is hij ambitieus want ‘een medaille is een medaille.’ Hij verwacht het komende jaar over de 70 meter te werpen en dat zou goed moeten zijn voor eremetaal op de Spelen. Begin 2012 reist hij met de meerkampers en de werpselectie naar Zuid-Afrika. ‘Lekker een paar weken trainen in de zon,’ lacht hij, ‘daar heb ik zin in.’

Afgelopen 2 weken heeft Rutger een trainingsstage afgewerkt op Tenerife. Onder een behaaglijk zonnetje en een temperatuur van ongeveer 23° was het heerlijk trainen. Hieronder een video van een trainingsworp, waar Rutger zichtbaar erg tevreden over is. Verder nog enkele video's en verslagen, gemaakt door Monique Jansen, zie onderstaande links:

Atletiek Inside: Werpers op Tenerife (deel 1)

Atletiek Inside: Werpers op Tenerife (deel 2)

Tevens is Rutger genomineerd voor beste atleet van 2011, klik hier voor meer informatie.

Monique Jansen, Erik Cadée en Rutger Smith hebben alledrie al een olympische nominatie op zak en kunnen zich in alle rust voorbereiden op de Olympische Spelen. Op dit moment trainen de drie werpers hard op Papendal. Afgelopen maandag bezochten we het trio en maakten onderstaande sfeerreportage van de krachttraining die voor Jansen in het teken stond van de benen en beide mannen moesten vooral de armen trainen.

Rutger Smith wist onlangs al een keer optimaal van de winderige weersomstandigheden gebruik te maken. Hij reisde naar Weert en wierp de discus met een gunstige wind met een afstand van 67m77 naar een nieuw persoonlijk record. Hij kwam daarbij dicht in de buurt van het nationaal record van 68m12.

Smith rook vandaag, bij het lezen van het weerbericht, nieuwe kansen om dit record uit 1991 te verbreken. Hij besloot niet lang te aarzelen en wist in no time een heuse flashmob te organiseren. Via Facebook deed hij een oproep. ‘Wie wil naar Groningen komen voor een discuswedstrijd? Groningen Atletiek (en ik…) zoeken nog twee deelnemers… Officieel lid bij een club uiteraard!!! Senioren categorie!!! Bij voorbaat dank! Start westrijd waarschijnlijk 19.30u!’

Smith wist op die manier voldoende deelnemers te werven om de wedstrijd daadwerkelijk te organiseren. Het leverde hem uiteindelijk geen Nederlands record op maar wel opnieuw een worp in de 67 meter. ‘Bedankt voor alle support!!! 67.15m, 3de afstand ooit! Wind kwam iets te ver van links zodat die 67′er kon doorzeilen… Groningen Atletiek bedankt voor de snelle organisatie!!! Super!,’ liet de discuswerper via Facebook weten.

De NOS was afgelopen zondag aanwezig bij de Arena Games in Hilversum om een reportage te malen over de discuswerpers Rutger Smith en Erik Cadée. Zie de video hiernaast.

Rutger heeft bij een instuif in Weert zijn persoonlijke record aangescherpt tot 67m77.
Hij deed dat in zijn tweede poging onder regenachtige en koude omstandigheden. Zijn oude persoonlijke record stond op 67m63 en dateerde van 2007. Zijn worp van vandaag was ook ruim twee meter verder dan zijn beste worp van dit seizoen (65m60). Smith: ‘Hele wedstrijd regen, na poging 2 was het eigenlijk niet meer te doen… Maar zeeeeeeer tevreden!’

Met deze 67m77 komt Smith vandaag overigens ook heel dicht in de buurt van het nationale record. Hiervoor had hij 35cm verder moeten werpen. Dit NR (68m12) dateert uit 1991 en is in handen van Erik de Bruin.

‘Ik heb gefaald, zo simpel is het', concludeerde Rutger Smith na de kwalificatie discuswerpen. In een eerste reactie noemde hij ook de brandende zon die de atleten in het kokende stadion van Daegu parten speelde. In tegenstelling tot andere toernooien biedt de Koreaanse organisatie de deelnemers geen enkele schaduw. ‘En dit is de eerste dag dat het zo zonnig is. Ik ben blij dat ik de schaduw op kan zoeken', aldus Smith. ‘Maar dat mag allemaal geen excuus zijn.'
Opmerkelijk onberoerd accepteerde hij de mislukte deelname aan de WK. Na worpen van 60,17, 59,64 en 62,12 nam hij al afscheid, terwijl 62,38 voldoende was om door te gaan naar de finale.

Rutger meldt vanuit Daegu dat hij zich goed voelt en de trainingen goed verlopen. Het trainingsveld is naast het verblijf van de Nederlandse ploeg en het eten is goed.

Rutger en Erik Cadée komen 29 augustus in actie op het onderdeel discuswerpen. Erik moet om 10.10 plaatselijke tijd werpen (03.10 Nederlandse tijd) en Rutger om 11.30 (04.30 Nederlandse tijd). Eventueel volgt de finale de volgende dag.

Van de Nederlanders in Daegu was Rutger Smith in het verleden het meest succesvol op de WK's. Hij kijkt terug op die successen en vertelt over zijn voorbereidingen.

‘Ik was te goed voor wat mijn lijf kon hebben', zegt Rutger Smith. Het lijkt een mysterieus zinnetje, waarmee hij een verklaring geeft voor de pijntjes en kleine blessures in de aanloop naar de WK in Daegu. Afgelopen winter stootte hij de kogel weer bijna twintig meter ver. Eind april kwam hij bij een wedstrijd in de VS met de discus tot 65,60 meter, waarmee hij zich kwalificeerde voor de WK én nomineerde voor de Spelen van Londen.
‘Maar mijn lichaam was nog niet op het niveau dat het deze prestaties aan kon', zo legt hij uit. ‘Ik ben er 2,5 jaar uit geweest en heb in die tijd nauwelijks goed kunnen trainen. Vanaf oktober tot december lukte dat vorig jaar weer. Ik kon 190 kilo bankdrukken en werd weer explosiever. Het overkomt je als het ware en je wilt het zo graag laten in de wedstrijden. Maar het ging eigenlijk allemaal iets te snel.'
Waarmee hij vooral duidelijk wil maken dat de basis voor de piekprestaties ontbrak. En dan liggen die kleine pijntjes op de loer. Dus was hij na terugkeer uit Amerika uiterst spaarzaam met zijn wedstrijden. Hij wierp de discus naar 61,54 bij de FBK Games en werd met 63,52 Nederlands kampioen. De kogel ligt te wachten tot hij terug is van vakantie. ‘Na de WK doe ik waarschijnlijk nog mee bij de Arena Games in Hilversum en dan neem ik even rust', weet hij al. Daarna hoopt hij een brede basis te leggen onder mooie prestaties in Londen, in zijn beide disciplines.

Twee WK-medailles
Smith heeft die in het verleden al gecombineerd tijdens grote toernooien en heeft twee WK-medailles in de prijzenkast hangen. Dat vraagt om een terugblik. Eerst beschrijft hij de WK van Helsinki in 2005.
‘Ik ging er in heel goede vorm heen. Had die zomer voor het eerst over de 21 meter gestoten en over de 65 meter geworpen. Op de eerste dag van het toernooi had ik 's ochtends vroeg de kwalificatie kogel en kwam tot 20,26, wat voor dat tijdstip van de dag heel goed is. Maar ik had wel wat last van mijn knie en moest een pijnstillertje gebruiken. 's Middags stond de kwalificatie discus op het programma en 's avonds was dan meteen de finale kogel. Dat zou met die knie niet lukken, merkte ik na het middagslaapje. Met hulp van sportarts Peter Vergouwen heb ik van de WK-organisatie toestemming kunnen krijgen om geen discus te doen en wél die finale kogel.'
‘Vlak voor het begin werd de lucht donker en dreigde het te gaan regenen. Ik wist dat ik meteen moest toeslaan en haalde in de eerste ronde 21,29. Alleen Adam Nelson was die avond beter en dus won ik zilver.'

Osaka

Twee jaar later reist Smith naar Osaka, nadat hij in 2006 bij de EK in Gothenburg op beide onderdelen geen medailles wist te winnen. In Japan begint het discuswerpen op de dag na het kogelstoten.
´Het vreemde is dat ik dat jaar het vizier vooral op het kogelstoten had gericht en mezelf tot 22 meter in staat achtte. Nu stootte ik 21,04 in de kwalificatie, wat bizar ver is. Maar in de finale kwam ik slechts tot 21,13, terwijl ik dacht dat ik de strijd om goud aan zou kunnen gaan met Rees Hoffa. Ik was zó teleurgesteld over de vierde plaats, dat ik ´s nachts maar een paar uurtjes heb geslapen. Maar het gevolg was wel dat ik de volgende ochtend om 8 uur alles achter me kon laten en klaar was voor het discuswerpen.´
Opnieuw leverde Smith in de kwalificatie een uitstekende prestatie door 66,60 te werpen. Maar nu wist hij daar in de finale - twee dagen later - wel een goed gevolg aan te geven. Met een afstand van 66,42 won hij brons. ‘Gerd Kanter was met 68,94 de beste. Ik baalde wel dat Robert Harting me in de laatste ronde met 66,68 nog voorbij kwam. Maar al met al was ik erg tevreden met mijn prestaties in Osaka.'

Kwakkelen
Daarna begint het kwakkelen, al staat hij bij de Spelen van Beijing wel in beide finales. Bij de laatste WK - Berlijn 2009 - ontbreekt Smith en dat geldt ook voor de EK van Barcelona in 2010. Maar dit jaar keerde hij terug op wereldniveau, al moest dat met de nodige voorzichtigheid gebeuren. Pas volgend jaar denkt hij weer volledig belastbaar te zijn en dan gaat hij werken aan de grote doelen die hij zichzelf voor de komende jaren - ‘Ik denk voorlopig ook nog aan de Spelen van Rio in 2016 en sluit 2020 niet uit'- heeft gesteld: 22 meter met de kogel en 70 meter met de discus.

WK belangrijker dan Spelen
Maar eerst dus de WK in Daegu. ‘Puur professioneel vind ik een WK nog belangrijker dan de Spelen. Het spreekt me gewoon meer aan, een echt atletiektoernooi', zegt hij. ‘Al weet ik natuurlijk ook wel dat je met goede prestaties bij de Spelen veel meer aandacht krijgt. En uiteraard hoop ik dat er aan het eind van mijn carrière ook een Olympische medaille in die prijzenkast hangt.'
Hoe het ook zij: Smith hecht vooral belang aan de toernooien. ‘Een flinke afstand werpen is niet het moeilijkste. Dat kan iedereen wel, bij wijze van spreken. Maar op het juiste moment presteren - 's ochtends vroeg bij een kwalificatie en op de dag van de finale - daar gaat het in de sport om. Dan kijken de mensen naar je.'

Gretig
In 1999 en 2000 won hij zijn eerste internationale medailles, bij Europese en wereldkampioenschappen voor junioren. ‘De gretigheid is er nog altijd en nu bij mijn comeback misschien wel meer dan ooit. Maar ik ben ook rustiger. Ik hoef niet in iedere training prestaties te leveren om me goed te voelen. Ik weet wat ik kan. Of ik straks 64 of 66 meter werp, zal me eerlijk gezegd worst zijn. Belangrijker is alles onder controle te houden. Mijn lijf herstelt wat minder snel dan tien jaar terug, maar ik wil die 22 en 70 meter halen en denk dat ik dat kan. Als dat niet zo was, was ik wel gestopt.'

Een zeer tevreden Rutger Smith ging naar huis met zijn achtste Nederlandse titel en - wat belangrijker was - zijn eerste na twee jaar blessure- en ander leed. Door wat problemen met de schouder laat hij de kogel deze zomer liggen. ‘Het is passen en meten', zei hij over zijn trainingsprogramma. ‘Ik moet soms pas op de plaats maken en in de krachttraining minder doen dan misschien zou kunnen. Maar ik wil geen risico nemen.'
Aan meer wedstrijden heeft hij geen behoefte. ‘Mijn management zou me wel binnen kunnen krijgen, maar ik ben mentaal sterk genoeg en ik weet dat ik het kan. Misschien zoek ik nog een klein instuifwedstrijdje op voor ik naar Korea ga.' Het lijkt hem ook wel een mooi idee om de concurrenten daar te verrassen. ‘Maar ik versla hier ook een man van wereldklasse', zei hij over zijn trainingsgenoot en concurrent. ‘De progressie van Erik wordt niet helemaal op waarde geschat.'
Smith had drie pogingen boven de 60 meter, met 63,52 als beste. Erik Cadée kwam er bij zijn zesde poging met 63,06 dichtbij, maar zijn andere worpen waren veel minder goed.
‘Ik ga geen excuses zoeken', zei de ranglijstaanvoerder (66,95). Maar hij wees er wel op dat hij voor het eerst sinds de trainingsstage in de VS in april een paar weken hard had getraind. ‘En dat heeft altijd impact op de prestaties. Ik ben ook nog niet in vorm, maar ik had toch verwacht dat ik wat constanter zou zijn.'

Nederlands beste kogelstoter Rutger Smith is maandag 30 mei te gast in Holland Sport. De atleet kwam dit weekeinde in actie op de Fanny Blankers-Koen Games in Hengelo en legt de verschillen en overeenkomsten uit tussen discuswerpen en kogelstoten.

Zie hiernaast de uitzending waarin Rutger vanaf 22.58 min. aan het woord komt.

Rutger heeft afgelopen zaterdag deelgenomen aan het kogelstoten en discuserpen tijdens de FBK Games. Zaterdag was het kogelstoten in het centrum van Hengelo en zondag het discuswerpen in het stadion. Zie hieronder beide video's van de NOS over beide onderdelen.

Rutger wordt vanaf heden gesponsord door PendraCare, een bedrijf dat katheters ontwikkelt en produceert, die worden gebruikt voor endovasculaire en cardiovasculaire toepassingen.

Klik om het logo om naar de website te gaan.

30 is een mijlpaal, een leeftijd waarop wordt teruggekeken én vooruitgeblikt. Voor topsporters heeft de leeftijd een extra lading: het einde van een carrière nadert of er kan eindelijk worden geoogst.

Vandaag: Rutger Smith, atleet.

Rutger Smith moet nog 30 worden – gaat in juli gebeuren– en zijn naam klinkt nu al als verleden tijd. De laatste keer dat hij met discus en kogel van zich deed spreken, was op de Olympische Spelen van 2008. Tot overmaat van ramp vielen de prestaties in Peking nog tegen ook. Maar nu zit hij hier, goedgemutst, in de horecaruimte van Nationaal Sportcentrum Papendal de werkdag te onderbreken met een kopje thee. De ochtendtraining zit er op, de middagtraining komt er aan. Een werkdag als alle andere. ‘Ik zit hier van zondagavond tot en met vrijdag. Alles binnen tweeminuten loopafstand, van restaurant tot atletiekbaan. Dat is thuis niet te organiseren.’ Smith is net terug uit Amerika. In een van zijn eerste wedstrijden sinds zijn comeback nomineerde hij zich met de discus meteen voor de WK en de Spelen van volgend jaar. Volgend weekeinde maakt Rutger Smith weer zijn opwachting bij de FBK Games in Hengelo. ‘Ik ben weer terug’, zegt hij met een gretig gezicht. ‘Ik heb het sporten heel erg gemist. Dit is waar ik goed in ben en dit is wat ik wil. Ik heb altijd gezegd: als ik terug kom, wil ik beter worden dan ooit. Nu heb ik het gevoel dat het er in zit.’

Wat is er gebeurd sinds Peking?

‘Na de Spelen ben ik op vakantie gegaan en op het moment dat ik weer begon, schoot het in mijn rug. Ongeveer tegelijkertijd kwam het bericht dat mijn vader ongeneeslijk ziek was. Een enorme klap, voor mij, voorde familie. Mijn vaderwas altijd mijn grootste fan. En nu dit, darmkanker. ‘Stress slaat op je rug, maar dat is wijsheid achteraf. Gedurende zijn ziektebed ben ik steeds bezig geweest om terug te komen. Eerst een cortisoneninjectie tegen het vocht in de rugwervel. Voelde aanvankelijk goed,maar de klachten kwamen terug. Daarom indoor 2009 geskipt. Vervolgens naar Duitsland voor een röntgentherapie. Hielp ook niet, dus 2009 werd het helemaal niet. ‘Begin 2010 ging het gelijk een stuk slechter met mijn vader. Daarom bewust rust genomen en indoorseizoen 2010 geskipt. In het voorjaar ging het nog weer slechter en heb ik heel erg mijn best gedaan om de EK in Barcelona te halen. Zou hij mij nog één keer kunnen zien. Maar ik viel van de ene ellende in de andere, dus dat ging ook niet door.’

Hoe reageerde je vader?

‘Hij zei: het belangrijkste is dat je weer fit wordt. Laat ik het zo zeggen: het was goed zo. Hij heeft mijn mooiste prestaties gezien. Dat heeft hij met zich kunnen meenemen.’ Op 14 september van het vorig jaar overleed de vader van Rutger Smith. Een dag later voelde hij zijn rug niet meer. De volgende maand is hij weer gaan trainen en nu betreedt hij de strijdperken weer.

Wielrenner Robert Gesink overkwam iets soortgelijks. Hij mist zijn vader nog steeds tijdens wedstrijden.

‘Zijn vader is heel plotseling overleden als ik het goed heb. Ik bedoel, er is niksmoois aan de dood. Maar ik heb wel afscheid kunnen nemen. Het is een vreselijke periode geweest. Zo’n dood gun je je ergste vijand niet. Wat kanker in de laatste weken doet met een mens, dat wil je niet meemaken. Maar we hebben het met z’n allen kunnen afsluiten en dat scheelt misschien.’

Rutger Smith is een kolossale kerel die zijn verhaal vertelt in weloverwogen bewoordingen. Bijna 2 meter lang en zo’n 130 kilo zwaar. De tweepersoonsbank in café Dug Out is een eenpersoonsstoel. Smith was nog een broekie toen hij besloot atleet te worden. Kwam door de 100 meter sprint van de Olympische Spelen 1988. Ben Johnson dus. ‘Ik was zeven jaar toen ik dat zag. Prachtig vond ik het. Een paar dagen later bleek het niet zo prachtig,maar Johsnon blijft natuurlijk een fenomeen.’ De sprinter die hij wilde worden, bleek meer aanleg te hebben voor het lopen van langere afstanden en nog weer later voor de werpnummers, met name kogel en discus.

Dankzij dat postuur?

‘Eerst schoot ik de hoogte in, een groeispurt toen ik 11, 12 was. Mijn spieren konden het niet bijbenen. Ik werd een soort tochtstrip. Kracht ben ik pas gaan doen toen ik 16 was. Dat ging ook razendsnel. Ik hoefde maar naar de halters te kijken en de spieren groeiden al.’

Rutger Smith kan mooi vertellen over de verstilde schoonheid van discuswerpen en kogelstoten. Hoe rotatie en verplaatsing één vloeiend geheel moeten zijn. Hoe hij bij het verlaten van kogel of discus al weet wat de worp waard is. Hoe hij de vlucht zijn discipline een eeuwige zoektocht is naar de perfecte worp en dat dat misschien wel de essentie is. Met de kogel reikte hij op de WK in 2005 in Helsinki naar een zilveren medaille, idem op de EK indoor. Twee jaar later, in Osaka, was Smith op de WK opnieuw goed voor een medaille, ditmaal bronsmet de discus. In hetzelfde toernooi eindigde hij als vierde op het onderdeel kogelstoten en achteraf gezien moet hij op dat moment in de vorm vanzijn leven zijn geweest. Een jaar later op de Spelen in Peking werd Rutger Smith zevende en negende, waarna de rampspoed zich aftekende.

Keek je terug tijdens die periode of juist vooruit?

‘Ik had het heel erg gevonden als ik door die blessure had moeten stoppen. Het was nog niet af voormijn gevoel. Ik ben nog niet klaar met atletiek. Ik kan nog zo veel bereiken.’

Wat is de ideale leeftijd in jouw tak van sport?

‘Tussen de 28 en 32 jaar. Het is dus onwijs jammer dat ik die jaren heb gemist, zeker als je het gemak ziet waarmee ik nu terug kom. Nu moet ik in mijn hoofd weer helemaal wedstrijdfit worden. Mensen zeggen wel eens dat die twee jaar niet voor niets zijn geweest, dat ik anders misschien wel opgebrand was geweest. Ik ga rustig opbouwen. Dit jaar hoeft er nog niets. Maar als ik blessurevrij blijf, sluit ik voor 2012 jaar niets uit.

Is zo’n tegenvaller op latere leeftijd beter op te vangen?

‘Vroeger had ikmet zo’n blessure veel meer de bevestiging gezocht op de training. Daarin ben ik nu rustiger. Ik weet wat ik kan. Zolang de basis er is, kan goed ook goed genoeg zijn. Veel sportersmaken zichzelf gek door voortdurend op zoek te gaan naar die bevestiging. Ik denk: oké, komt allemaal wel.’

Houdt leeftijd je bezig?

‘Helemaal niet. Ik voelme ook een stuk jonger dan 30. Natuurlijk merk ik het wel aanmijn lichaam. Het herstel duurt langer en soms laat ik wel eens een training schieten. Maar fysiek ben ik nog tot alles in staat.’ Vroeger droomde Rutger Smith van de dubbelslag, in één groot toernooi goud op zowel discus als kogel. Op de Spelen is dat drie keer gelukt, maar dat was in het verre verleden. ‘Dat ideaal blijft. Je moet je doelen zo hoogmogelijk stellen en dat is het allerhoogste. Elke dag dat ik train, heb ik dat in mijn hoofd zitten. Londen 2012, dat worden mijn Spelen.’

Zal je vader daarvan op een of andere manier getuige zijn?

‘Ik ben niet gelovig,maar ik geloof wel in dingen als lichaam en geest. Dus ik denk dat mijn vader er nog is, waar dan ook, en dat hij toekijkt.’

Met de FBK Games in het verschiet, gaat het kriebelen bij Rutger Smith. De kogelstoter komt op het atletiekevenement uit tegen alle wereldtoppers. Om het allemaal nog specialer te maken, gaan de kogelstoters hun kunstje doen in het stadshart van Hengelo, te midden van het winkelende publiek. Luister hier naar Rutger:

Rutger heeft tijdens atletiekwedstrijden in Chula Vista, Californië (USA) de WK-limiet geworpen met de discus. Hij kwam tot 65,60 meter, ruim boven de door de Atletiekunie voorgeschreven 63,00 meter. Het betekent een succesvolle come-back 'op discus' voor de gelouterde international. In februari 2011 kwam hij indoor ook met de kogel weer verrassend goed uit de verf. Smith lijkt nu definitief afgerekend te hebben met de blessures die hem jaren parten speelden. Hij werd in Chula Vista tweede, achter Erik Cadée die zijn persoonlijk record van 2010 (66,20 meter in 2010 in La Jolla, USA) aanzienlijke aanscherpte tot 66,95 meter.

Van de internationale Atletiekfederatie (IAAF) moet bij meerdere deelnemers uit een land in elk geval één discuswerper een afstand verder dan 65 meter hebben staan. De tweede deelnemer heeft in dat geval voldoende aan de Atletiekunie-limiet van 63 meter. Smith én Cadée voldoen helemaal aan die gestelde eisen.

Rutger vertoeft van 8 april tot 9 mei in de USA om zich voor te bereiden op het outdoor seizoen. Zijn borstspier voelt goed aan en de discus vliegt al weer aardig ver. 28 april, 1 en 5 mei doet Rutger mee aan een wedstrijd. Hieronder nog een kort filmpje van een trainingsworp.

Vanmiddag heeft Rutger in overleg met topsportarts Peter Vergouwen en (bonds)coach Gert Damkat besloten een streep te zetten door een optreden bij de EK Indoor in Parijs. Vrijdag 25 februari werkte Rutger naar eigen zeggen een ‘supertraining' af. Hij kreeg daarbij echter last van zijn rechter borstspier (aan de kant van zijn kogelstootarm). Nog diezelfde middag heeft hij een echo bij het SportMedisch Adviescentrum Gelderse Vallei in Ede laten maken. Afgesproken is het weekend rust te houden en maandagmiddag een besluit te nemen.

Rutger: "De blessure blijkt niet ernstig te zijn, maar ik loop wel een risico op een ernstiger blessure als ik er mee door blijf kogelstoten. Als ik nu de rek er op breng doet het pijn. Dat betekent dat ik niet optimaal kan kogelstoten. Vergouwen verwacht dat ik over twee weken hersteld kan zijn. Dat betekent dat ik al weer fit kan zijn voor de Winter Throwing Challenge op 19 en 20 maart in Sofia. En in april ga ik op trainingsstage naar San Diego, waar ik aan een aantal discus wedstrijden ga meedoen. Ik hoop in Sofia en San Diego al nominaties voor de Olympische Spelen van Londen te behalen.

Ik baal natuurlijk, want ik had mijzelf willen laten zien in Parijs. Het ging zo goed afgelopen vrijdag. Dat is extra zuur. Maar ik ben er lang genoeg uit geweest om te weten dat ik nu geen extra risico's moet gaan lopen, wat het zomerseizoen in gevaar kan brengen. De werpers moeten dus nog even wat langer wachten op het moment dat ik er weer sta."

Tijdens de Belgische Kampioenschappen heeft Rutger goede zaken gedaan. Hij startte zijn wedstrijd bemoedigend met 19,06 meter, vervolgde met 19,60 meter en na drie foutpogingen kwam hij in zijn laatste stoot tot 19,95 meter. Dat was 11 centimeter verder dan zijn eerste optreden sinds 2,5 jaar, vorige week in Omnisport Apeldoorn bij de AA-Drink NK Indoor Senioren.

Bij zijn eerste poging kwalificeerde Rutger Smith zich voor het kogelstoten bij de EK indoor in Parijs. De Groninger, die wegens blessures tweeënhalf jaar geen wedstrijd heeft kunnen doen, kwam tot een afstand van 19,84, terwijl de eis 1960 is. De drie daarop volgende pogingen maakte hij zelf ongeldig. Daarna volgden nog een 19,63 en 19,67.
‘Het was leuk en het voelde goed om weer terug te zijn. Ik had niet het gevoel dat het tweeënhalf jaar geleden was', zei Smith na afloop. ‘Technisch liep het niet helemaal goed, maar er zit zeker meer in. Ik was in het begin ook zenuwachtig, maar die eerste liep meteen goed. Daarna was het té constant en bleef de uitschieter uit.'

In een interview met Atletiekunie.nl liet Smith afgelopen week al blijken dat hij vol vertrouwen terugkeerde in de ring. Maar hij voelde er niets voor om al voorspellingen te doen. ‘We zullen zien'.
‘Ik ben flink wat sterker geworden', zegt de bijna twee meter lange reus. Van 115 naar ruim 130 kilo groeide hij in de training. Maar de pezen moeten wennen aan de toegenomen spiermassa en dat levert hier en daar wat irritaties op. ‘Ik moet met name uitkijken met sprongoefeningen.'
Komend weekend komt Smith nog in actie bij de Belgische kampioenschappen. ‘Het is nu opbouwen richting EK. Met uitzondering van Ralf Bartels wordt er in Europa nog niet ver gestoten, dus wie weet hoever ik kan komen.'
Patrick Cronie werd tweede met 17,77, Erik van Vreumingen derde met 17,69.

Rutger Smith is de meest succesvolle Nederlandse atleet van de laatste jaren, maar de Groninger heeft al tijden niet meer deelgenomen aan wedstrijden. Na de Spelen van Peking had hij last van een slepende rugblessure en hij kende een moeilijke tijd door het overlijden van zijn vader. Komend weekend maakt hij zijn rentree tijdens de NK indoor.

‘De kogel vliegt weer', zo meldde een enthousiaste Rutger Smith begin januari vanuit het trainingskamp van de Nederlandse topatleten in het Zuid-Afrikaanse Stellenbosch. Komend weekend staat hij voor het eerst in tweeënhalf jaar in de ring voor een wedstrijd. Hij kiest daarbij bewust voor de AA-Drink NK indoor in Apeldoorn, want de Nederlandse titel wil hij graag terug hebben.

‘We gaan maar eens kijken wat het wordt', zegt hij met een voor hem ongewone voorzichtigheid. ‘Ik ga geen voorspellingen doen', voegt hij er nog maar even aan toe. In het verleden durfde hij op basis van de trainingen nog wel eens het aantal meters te noemen die in de eerstvolgende wedstrijd gehaald moesten worden met kogel of discus. Maar in 2009 en 2010 kon hij wegens blessures geen afstand achter z'n naam zetten. En daarom gaat hij nu eerst maar eens op zoek naar de balans.
‘Ik ben flink wat sterker geworden', zegt de bijna twee meter lange reus. Van 115 naar ruim 130 kilo groeide hij in de training. Maar de pezen moeten wennen aan de toegenomen spiermassa en dat levert hier en daar wat irritaties op. ‘Ik moet met name uitkijken met sprongoefeningen.' Bovendien moet hij ook technisch uit de voeten kunnen met de extra kracht waarover hij nu beschikt. ‘Maar de limiet voor de EK indoor is 19,60m en dat moet mogelijk zijn.'
‘Natuurlijk hebben mensen die wat verder van me afstaan me wel eens afgeschreven. Misschien was dat ook terecht, want ik kon lange tijd niets laten zien. Maar als ik er zelf geen vertrouwen meer in zou hebben, was ik al lang gestopt.'

Rutger Smith met de kogel? Dat onderdeel zou hij voorlopig toch laten rusten, juist vanwege het blessuregevaar? ‘Dat was in 2010 inderdaad zo', zegt hij. ‘Maar ik heb altijd gezegd: als mijn rug weer goed belastbaar is, wil ik kogel en discus weer gaan combineren.'
Smith moet van ver komen. Na de Olympische Spelen van Peking in 2008 raakte hij geblesseerd en het bleef lang onduidelijk wat het euvel - rugklachten - zou kunnen verhelpen. ‘Eind december 2008 liet mijn sportarts Peter Vergouwen een MRI-scan maken. In februari volgde een cortisonen-injectie. Dat hielp niet. Ik ben naar Duitsland geweest voor een röntgenbehandeling. Na zes weken zou de pijn weg zijn. Niet dus. In de zomer van 2009 heb ik drie maanden vrijwel niets gedaan, maar ook rust had geen effect', zo vertelde hij in mei vorig jaar in een interview op All Track Press.
‘Ik heb wél altijd het vertrouwen gehouden dat ik op mijn oude niveau zou komen, als ik weer kon gaan trainen. Maar ik was bang dat de artsen op een gegeven moment zouden zeggen dat het herstel niet meer mogelijk was.´
Die boodschap kwam niet. Smith vond uiteindelijk, in overleg met Vergouwen, een arts in Tilburg die de juiste diagnose stelde: de facetgewrichten in de rug knellen de zenuwen af en dat is de oorzaak van de pijn. Een tweede specialist, in het nabije Arnhem nota bene, voerde eind 2009 de behandeling uit: het wegbranden van die zenuwen.

Opgelucht hervatte Smith in het voorjaar van 2010 het trainen met de discus. Maar persoonlijke omstandigheden maakten het hem niet makkelijk. ‘Mijn vader was ernstig ziek en het was duidelijk dat hij niet lang meer zou leven. Hij was altijd mijn grootste fan, vooral voor hem wilde ik de EK van Barcelona halen. Ik wilde dat té graag en maakte te grote stappen. Juist door de druk die ik mezelf oplegde, lukte het niet. Ik kreeg weer veel last van mijn rug en in de loop van juli moest ik erkennen dat het er niet in zat', zo kijkt hij terug.
‘Mijn vader overleed op 14 september. Een dag later voelde ik dat de pijn uit mijn rug was verdwenen. Natuurlijk wist ik wel dat de spanningen rond zijn ziekte en overlijden een grote rol speelden, maar het was wel heel vreemd om dit nu zelf zo mee te maken. Ik heb twee weken rust genomen en sindsdien gaat ik in de trainingen met sprongen vooruit. "Je moet er echt helemaal voor gaan", heeft hij tegen me gezegd en dat kan ik nu ook weer.'

Smith voelt zich sterker dan ooit en is fit. ‘Maar het mag nog wel wat explosiever en soepeler', zegt hij. Die omslag hoopt hij te maken nu hij in de voorbereiding op de wedstrijden wat minder omvang gaat maken. ‘Mentaal en fysiek is dit een erg vermoeiende periode. De programma's zijn weliswaar wat korter, maar elke set en iedere stoot moet honderd procent zijn en het jezelf steeds weer opladen kost veel kracht.'
‘Maar ik voel me gretig, met een gezonde spanning', zegt hij. ‘Wat ik straks in Apeldoorn precies ga werpen, maakt me eigenlijk niet uit. Het heeft te lang geduurd; ik wil weer in de ring staan. Daar gaat het nu om.'
Hij zegt ook te profiteren van zijn leeftijd. Smith wordt komende zomer 30 jaar. Ruim tien jaar geleden won hij goud en brons bij de WK voor junioren. In 2005 won hij een zilveren medaille met de kogel bij de WK in Helsinki, twee jaar later een bronzen plak met de discus in Osaka. ‘Ik heb al die jaren in de training een geweldige basis kunnen leggen en veel ervaring opgedaan. Vroeger maakte ik me nog wel eens druk als ik een training miste. Nu kan ik veel efficiënter met mijn energie omgaan en durf ik op gevoel te werken. Dat betekent ook dat ik wel eens een training over sla als ik weet dat ik rust nodig heb.'

Een week na de NK kan hij deelnemen aan de Belgische kampioenschappen. Daarna is duidelijk of deelname aan de EK indoor, het toernooi waar hij in 2005 al een zilveren medaille won, een reële mogelijkheid is. ‘En op 8 april stap ik in het vliegtuig om in de VS te gaan trainen en er wat wedstrijden te doen, samen met onder anderen Erik Cadée.'

SJORS INTERVIEWT... RUTGER SMITH

Onze juniorverslaggever Sjors Beukeboom (14) ontmoet elke dinsdag op deze plaats een coryfee uit de noordelijke sportwereld. Vandaag is de beurt aan kogelstoter/discuswerper Rutger Smith, die herstellende is van een rugblessure.

Tussen een blessure hebben en gezond zijn zit een heel dunne lijn, hoe komt dat?

"Als je aan topsport doet sta je altijd te balanceren op die lijn. Als je beter wilt worden moet je soms over honderd procent inzet gaan waardoor je wel eens van die lijn afvalt. Op zo’n moment kan het ergens in een spiertje schieten of er kan iets verrekken. Gelukkig ben ik nu hersteld van mijn rugblessure en voel ik me weer fit!”

Wordt u niet mismoedig van al

die blessures? "Je moet er nooit te lang over nadenken. Er kan altijd iets fout gaan, een ongelukje zit in een klein hoekje. Als je bang bent om geblesseerd te raken moet je niet sporten. Je moet je sport met volle overtuiging doen, hoe meer je dat doet des te beter leer je om met blessures om te gaan.”

U plant een rentree, komt die nu in zicht?

"Jazeker. Ik ben van plan om in januari tijdens het indoorseizoen mijn rentree te maken. Ik ben dan hopelijk terug op mijn oude niveau. Door mijn blessures van de afgelopen tijd was mijn krachtniveau drastisch verminderd. Nu ben ik weer terug. Ik ben zeer optimistisch en weet zeker dat ik het nog steeds kan.”

Hoeveel wind mag er waaien bij een wedstrijd?

"Elke windkracht mag bij kogelstoten en discuswerpen. Dat is anders dan bij de sprintnummers. Daar mag je maximaal twee meter per seconde wind in de rug hebben. Wij discuswerpers willen graag zoveel mogelijk tegenwind bij een worp. Een discus is net als een vliegtuig. Een vliegtuig stijgt makkelijker op bij tegenwind. Door de platte vorm van de discus geldt dat hij op de wind blijft liggen waardoor hij verder komt.”

U heeft sinds 2000 veel gewonnen. Hoe lang denkt u dat u nog mee kan met de top?

"Als alles meezit zal ik tot de Olympische Spelen in Rio de Janeiro in 2016 strijden voor de prijzen. Daarna zal ik het van jaar tot jaar bekijken. Het hangt natuurlijk ook af van mijn blessures. Ik heb nu het gevoel dat ik in de vorm van mijn leven ben. Ik ben zeer gretig om weer te beginnen. Ik wil weer op het podium staan van een mondiaal toernooi.”

Wat is het optimale gewicht voor uw sport?

"Bij kogelstoten zeggen ze weleens: massa x snelheid = afstand. Ik weeg nu 130 kilo maar met 140 kilo ben ik trager en is mijn snelheid dus minder. Het is dus een combinatie van gewicht en snelheid. Het hangt ook af van je grootte. Ik heb het gevoel dat als ik tussen de 130 en 135 kilo ben, ik het beste kan presteren.”

Was u vroeger ook al gespierd of is dat later gekomen?

"Ik heb daar zeker veel voor getraind. Toen ik 13 jaar oud was groeide ik enorm en was ik ontzettend

dun. Men noemde me wel eens ’de dunne spriet’. Mijn spieren groeiden niet mee waardoor ik veel last had van mijn knieën. Op 16-jarige leeftijd begon ik in de breedte te groeien en kwam ik erachter dat mijn beste onderdelen de krachtonderdelen waren. Ik heb vanaf die tijd veel op kracht getraind. Ik kan nu een gewicht van 450 kilo wegduwen met mijn benen.”

Gaat het bij discuswerpen enkogelstoten puur om kracht enhoe meer kracht hoe verder?

"Kracht is zeker een belangrijk onderdeel maar snelheid en techniek zijn ook essentieel voor een

goeie worp.”

Zijn atleten die aan krachtsport doen over het algemeen macho’s?

"De meeste jongens wel. Zij hebben veel testosteron en maken er een ware show van als ze werpen, net als sprinters. Er zijn ook rustige werpers die dat niet doen. Ik vraag altijd om handgeklap van de toeschouwers. Ik ben dan gemotiveerder omdat ik voel dat het publiek achter me staat. Ik sta graag in de belangstelling.”

Is het een realistische gedachte om u op de Olympische Spelen in Londen in 2012 op het podium te zien?

"Het is zeker mijn doel en ik zal daar honderd procent voor gaan.”

Werpers uit de atletiek zijn te lui om hard te lopen, hoe komt dat?

"Om warm te worden loop ik altijd 800 meter in.Wij zijn explosieve atleten enmoeten niet teveel aan conditietraining doen. Je moet wel een beetje uithoudingsvermogen hebben omdat je meerdere keren moet werpen, maar een duurloop zit er voor ons niet in."

Omdat u zo gespierd bent, krijgt u dan meer aandacht van vrouwelijk schoon?

"Dat weet ik niet. De ene vrouw vindt dat mooi, de andere niet. Ik ben me er niet van bewust.”